niedziela, 16 marca 2014

Ordyczyński Mikołaj Jan

Urodził się 12 grudnia 1891 roku w Leżajsku w rodzinie Leona i Anieli z Jarosiewiczów. Zmarł 13 lipca 1975 roku w Leżajsku.
 tree


Ukończył Miejskie Gimnazjum Realne w Leżajsku, a następnie studia prawnicze na UJK we Lwowie uzyskując dyplom mgr-a praw. Był jednym z założycieli Polskiej Drużyny Strzeleckiej (PDS) w Leżajsku. 18 maja 1913 roku odbył się zjazd PDS we Lwowie. 
Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerska rezerwy artylerii. Brał udział w I wojnie światowej. Ukończył Szkołę Wojskową w Paryżu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pac we Lwowie, gdzie dowodził m. in. baterią. 
W 1921 roku pracował jako nauczyciel języka niemieckiego w Miejskim Gimnazjum Realnym w Leżajsku. 
Po wojnie służył w WP. Figuruje na liście oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939. 

8 Pułk Artylerii Lekkiej im. Króla Bolesława Krzywoustego był organizowany w Rembertowie na mocy rozkazu Ministerstwa Spraw Wojskowych z dn. 11 listopada 1918 roku. Po stosunkowo krótkim przeszkoleniu włączono go do działań wojskowych podczas wojny polsko - bolszewickiej. Jesienią 1920 roku pułk został skierowany do Łomży. W sierpniu następnego roku podjęto decyzję, że miejscem stałego pobytu na czas pokoju 8PAL-u będzie Płock. Funkcję dowódcy pułku pełnili kolejno: płk Juliusz Rommel, płk Leszek Roguski, płk Aleksander Batory, płk Edward Robakiewicz, ppłk Mikołaj Ordyczyński i ppłk Jan Damasiewicz. 
W międzywojniu dowódcą pułku był: ppłk Leszek Roguski (w zbiorach Biblioteki TNP znajduje się podręcznik o ciężkiej artylerii z jego autografem). Drugi z dowódców – płk Aleksander Batory, to w opinii prelegenta niezwykle utalentowany człowiek. Po wojnie mieszkał w Szkocji. Od 1938 roku pułkiem dowodził ppłk Mikołaj Ordyczyński, ale odszedł z Płocka na dowódcę grupy artylerii. Zastąpił go ppłk Jan Damasiewicz, który z pułkiem poszedł na wojnę. 

Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 15 VIII 1924 dowodził III dywizjonem 6 pac. Następnie przeniesiony do 3 pap w Zamościu na stanowisko kwatermistrza. W 1930 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie był wykładowcą. Awansowany do stopnia ppłk sł. st,. art. 1 I 1932. W latach 1938-1939 dowodził 8 pal w Płocku. 
Mobilizacja alarmowa nastąpiła 30 sierpnia 1939 roku.
W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 8 Dywizji Piechoty - polska jednostka wojskowa, krypt. "Narocz", "Stefan" (do 11.09. 1939). DYWIZJA PIECHOTY (Modlin, Armia Modlin)
Podczas walk w obronie Modlina 11 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powraca do kraju. 
Mieszkał w Leżajsku, gdzie pracował w Spółdzielni Architraw w Leżajsku, gdzie m. in. rozliczał prace leżajskich sztukatorów. Spółdzielnia mieściła się w budynku p. Góraka w Rynku. Prezesem spółdzielni był p. Wasecki z Przeworska. Franciszek Markiewicz był v-ce prezesem. Członkami spółdzielni byli sztukatorzy: Musztafa, Wilczek, Ner, Józef Ordyczyński, Antoni Ordyczyński, Stefan Ordyczyński, Kisielewicz Tadeusz, Goździewski Władysław i jego brat, Bereziewicz Stanisław i inni. >>> zobacz 100 lat temu urodził się Józef Alfons Ordyczyński





ppłk Mikołaj Jan Ordyczyński zmarł 13 lipca 1975 roku w Leżajsku. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Leżajsku razem z żoną Felicją c. Stanisława i Magdaleny. Żona pochodziła ze Lwowa. Urodziła się 8 czerwca 1907 we Lwowie, zmarła 5 czerwca 1992.
***



Linki:
Pamiętali o artylerzystach
Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...