Uchwałą Rady Miasta Leżajska z inicjatywy Stanisława Bartnika w 2014 roku nadano skwerowi na terenie Leżajska nazwę „Skwer Księdza Stanisława Lubasa”.
Źródło:
wtorek, 1 grudnia 2015
Lubas Stanisław (1886-1942)
Ksiądz Stanisław Lubas (s. Józefa i Tekli z domu Adamczyk) urodził się 16 kwietnia 1886 r. w Żarnowej k. Strzyżowa. Pochodził z biednej rodziny, wychowany w duchu gorącej religijności i patriotyzmu. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Żarnowej. Od początku pobierania nauk wykazywał wybitne zdolności i duży zapał do wiedzy. Mimo dużych trudności finansowych, rodzice wysłali syna Stanisława do gimnazjum w Rzeszowie. Po zdaniu egzaminu dojrzałości z wynikiem celującym, wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. Tam w latach 1908-1912 odbył studia teologiczne, a święcenia kapłańskie otrzymał dnia 16 kwietnia 1914 r. z rąk ks. bp. Jana Sebastiana Pelczara. Na pierwszą placówkę pracy duszpasterskiej został skierowany do parafii w Mościskach gdzie zdobył uznanie Biskupa ordynariusza J. S. Pelczara, po czym w roku 1919 został przeniesiony do Leżajska, na odpowiedzialne stanowisko katechety gimnazjalnego, gdzie pracował nieprzerwanie do roku 1940. Ksiądz Stanisław Lubas jako nauczyciel był wymagający, a zarazem wyrozumiały, dlatego też był bardzo lubiany przez młodzież i niezwykle ceniony przez rodziców jako sprawiedliwy nauczyciel. Uczył religii, propedeutyki filozofii, historii, logiki, psychologii, a w ramach zastępstw również geografii i wychowania fizycznego. Poza zajęciami obowiązkowymi opiekował się szkolną biblioteką uczniowską i nauczycielską. W pamięci młodzieży szkolnej, jak i rodziców lokalnego społeczeństwa, zapisał piękną kartę swej działalności, jako założyciel, opiekun i moderator Sodalicji Mariańskiej. Dnia 23 lipca 1940 r. wraz z innymi kapłanami z Leżajska Czesławem Brodą i Tomaszem Pacułą został aresztowany przez gestapo i wywieziony do Jarosławia a następnie do Tarnowa. Później przebywał w obozie Sachsenhausen, skąd wraz z grupą 3 tysięcy księży został przetransportowany do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie zmarł 21 marca 1942 r. W dniu 17 września 2003 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny 122 męczenników za wiarę z okresu II wojny światowej – ofiar nazizmu, wśród których jest ks. Stanisław Lubas.
Uchwałą Rady Miasta Leżajska z inicjatywy Stanisława Bartnika w 2014 roku nadano skwerowi na terenie Leżajska nazwę „Skwer Księdza Stanisława Lubasa”.
Źródło:
Uchwałą Rady Miasta Leżajska z inicjatywy Stanisława Bartnika w 2014 roku nadano skwerowi na terenie Leżajska nazwę „Skwer Księdza Stanisława Lubasa”.
Źródło:
Broda Czesław (1885-1940)
Ksiądz Czesław Broda (ur. 5 lutego 1885 w Słocinie, obecnie dzielnica Rzeszowa, zm. 12 grudnia 1940 w KL Dachau). Dziekan, administrator, proboszcz parafii w Leżajsku i wiceprezes Zarządu Okręgowego Stronnictwa Narodowego w Rzeszowie, kanonik honorowy kapituły katedralnej w Przemyślu (od 1927). Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1909 w Przemyślu. 15 grudnia 1911 r. przybył do Woli Raniżowskiej (parafia Raniżów), jako stały katecheta i rozpoczął starania o budowę kościoła. Dzięki temu w 1913 r. zbudowano cegielnię i w 1914 r., a 26 lipca 1914 r. położono kamień węgielny i rozpoczęto prace przy budowie kościoła.
Gdy wybuchła I wojny światowej wcielono go do wojska i budowa kościoła została przerwana.
W 1916 r. ks. Czesław Broda zdemobilizowany, jako inwalida, powrócił i podjął dalsze prace przy wznoszeniu nowego kościoła. Przyczynił się do tego, że parafia Wola Raniżowska została erygowana 12 marca 1919 r. pismem św. bpa Pelczara z dnia 28 lutego 1919 r. 13 czerwca 1921 roku ks. Czesław przeniesiony został do Leżajska i od 1925 r. został tam proboszczem. Od 1927 r. został kanonikiem honorowym kapituły katedralnej w Przemyślu, a od 1929 r. dziekanem dekanatu leżajskiego. Na przełomie lat 20. i 30. był wiceprezesem Zarządu Okręgowego Stronnictwa Narodowego w Rzeszowie. Jako dziekan leżajski ks. Czesław Broda dokonywał poświęceń nowych świątyń. Gdy przybył nowy proboszcz, do Białobrzeg koło Leżajska ks. Jan Latawiec, i wyposażył kościół w niezbędne urządzenia, dokonał poświęcenia tamtejszej świątyni. Był opiekunem wiernych w pobliskich parafiach m.in. w parafii Dębnie od 1935 do 1940 roku. Był katechetą i pedagogiem, który uczył nie tylko religii, ale jako wiceprezes ZO SN uczył też miłości do Ojczyzny.
W styczniu 1934 roku został wybrany do Rady Miasta w Leżajsku, natomiast nie wszedł do Rady w styczniu 1939 r. [w:] Dzieje Leżajska s. 398 i s. 405.
Kiedy rankiem 13 września 1939 roku do Leżajska wkroczyły oddziały niemieckiej 28. zmotoryzowanej dywizji piechoty oraz 8. zmechanizowanej dywizji piechoty i rozpoczęto tworzenie struktur okupacyjnej władzy, ogłoszona została lista zakładników. Znalazł się w na niej m.in. i ks. Czesław Broda.
Po pierwszym aresztowaniu wypuszczono go na krótko. Kolejna akcja okupanta miała miejsce w 23 lipca 1940 r. Gestapo aresztowało wtedy nie tylko ks. Czesława Brodę, ale i płk. Stanisława Eustachiewicza (1883–1948), ks. Stanisława Lubasa (1886-1942), ks. Tomasza Pacułę, Andrzeja Reichardta, Maruszaka, Wiecha, Nizioła, prof. Rzeczycę.
W styczniu 1934 roku został wybrany do Rady Miasta w Leżajsku, natomiast nie wszedł do Rady w styczniu 1939 r. [w:] Dzieje Leżajska s. 398 i s. 405.
Kiedy rankiem 13 września 1939 roku do Leżajska wkroczyły oddziały niemieckiej 28. zmotoryzowanej dywizji piechoty oraz 8. zmechanizowanej dywizji piechoty i rozpoczęto tworzenie struktur okupacyjnej władzy, ogłoszona została lista zakładników. Znalazł się w na niej m.in. i ks. Czesław Broda.
Po pierwszym aresztowaniu wypuszczono go na krótko. Kolejna akcja okupanta miała miejsce w 23 lipca 1940 r. Gestapo aresztowało wtedy nie tylko ks. Czesława Brodę, ale i płk. Stanisława Eustachiewicza (1883–1948), ks. Stanisława Lubasa (1886-1942), ks. Tomasza Pacułę, Andrzeja Reichardta, Maruszaka, Wiecha, Nizioła, prof. Rzeczycę.
Ks. Czesław Broda więziony był w Jarosławiu i Tarnowie, skąd po dwóch tygodniach został wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen (KL).
3 września 1940 r. przewieziono go do Dachau (KL) i zarejestrowany został z numerem obozowym 18218. W czasie pobytu w obozie, do którego przewieziono wielu polskich księży, poddawany był okrutnym represjom ze strony hitlerowskich strażników. Nieludzkie traktowanie, bicie, głodzenie i niewolnicza praca sprawiły, że siły księdza się wyczerpały. Zmarł, jak zapisano w aktach, na ciężkie zapalenie płuc w wieku 55 lat.
Beatyfikacja
Ks. Czesław Broda zaliczony jest do drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej, których proces beatyfikacyjny rozpoczął się 17 września 2003 roku.
Decyzją Rady Miasta Leżajska w latach 90. przemianowano ulicę Marchlewskiego na ul. ks. Czesława Brody.
3 września 1940 r. przewieziono go do Dachau (KL) i zarejestrowany został z numerem obozowym 18218. W czasie pobytu w obozie, do którego przewieziono wielu polskich księży, poddawany był okrutnym represjom ze strony hitlerowskich strażników. Nieludzkie traktowanie, bicie, głodzenie i niewolnicza praca sprawiły, że siły księdza się wyczerpały. Zmarł, jak zapisano w aktach, na ciężkie zapalenie płuc w wieku 55 lat.
Beatyfikacja
Ks. Czesław Broda zaliczony jest do drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej, których proces beatyfikacyjny rozpoczął się 17 września 2003 roku.
Decyzją Rady Miasta Leżajska w latach 90. przemianowano ulicę Marchlewskiego na ul. ks. Czesława Brody.
Źródło:
- https://pl.wikipedia.org/wiki/Czes%C5%82aw_Broda
- Tajemnice Okupacji. Obozowy Testament - Juliusz Ulas Urbański
- http://stevemorse.org/dachau/details.php?lastname=BRODA&firstname=Czeslaus&title=&birthday=05&birthmonth=Feb&birthyear=1885&birthplace=Slocina&from=Sachsenhausen&town=Lezajsk&street=Kr.Taroslaw&number=18218&DateOfArrival=06
wtorek, 10 listopada 2015
Ordyczyński Marian
Dzięki uprzejmości Marty Czerwieniec, wielkiej miłośniczki kolei, znanej genealożki dowiedziałam się, że Marian Ordyczyński brał udział w Obronie Lwowa. Marta przekazała mi odnalezione w CAW arkusze wywiadowcze kolejarzy i m. in. dokument z 20 marca 1929 dot. Mariana Ordyczyńskiego.
Marian Józef Ordyczyński syn Leona i Anieli z Jarosiewiczów urodził się w Leżajsku. Inżynier kolejnictwa, po wojnie mieszkał i pracował w Lublinie. Przy okazji dowiedziałam się, że studiował na Politechnice Lwowskiej.
W okresie od 1 listopada 1918 do sierpnia 1919 i w roku 1920 jako żołnierz ochotnik brał czynny udział w wojnie, za co został mianowany do stopnia ppor rezerw.
Z arkusza wywiadowczego Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie dowiadujemy się, że działał na odcinkach:
- od 1 XI 1918 do 14 kwietnia 1919 działał na trasie Przemyśl i okolice
- od 15 kwietnia 1919 do 30 kwietnia 1919 na trasie Lwów (Zimna Woda)
- od 15 kwietnia do sierpnia 1919 na trasie od Sądowej Wiszni do Skałatu.
W wojnie z bolszewikami w 1920 roku - na trasie od Chodorowa do Wiśniowca.
"Wymieniony dając przykład męstwa i hartu żołnierskiego zagrzewał i zachęcał innych żołnierzy do wytrwania w ogniu tak, iż można śmiało o nim powiedzieć, że w niemałym stopniu przyczynił się do zwycięstwa oręża polskiego".
Jak możemy się dowiedzieć z tego dokumentu w obronie Lwowa i Wschodniej Małopolski brali również udział jego bracia:
Jan Mikołaj Ordyczyński - major WP oraz Władysław Ordyczyński - rzemieślnik.
Marian Józef Ordyczyński ożenił się z Kazimierą Radecką (ur. 25.09.1903-zm. 25.04.1978).
Mieli jedną córkę Beatę Ordyczyńską (ur. 19.02.1939 w Lublinie - zm. 6.10.1993). Ukończyła Wydział Biologii i Nauki o Ziemi UMCS w Lublinie. Była pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Lubelskim (Katedra Botaniki). Członek Sekcji Dendrologicznej PTB.
Marian Józef Ordyczyński zmarł 18 stycznia 1989 roku w Lublinie. Jest pochowany razem z córką na Cmentarzu w Majdanku (Sektor S4C7 rz. 9 nr grobu 18).
***
***
poniedziałek, 20 lipca 2015
Chmura z Grögerów Lidia (1923-2020)
Irena Maria Lidia Chmurowa z Grögerów urodziła się 18 października 1923 roku Leżajsku. Córka prof. gimnazjum w Leżajsku Józefa Grögera i Ireny z Kiszakiewiczów.
Zmarła w wieku 96 lat w dniu 14 lutego 2020, w Leżajsku.
Ojciec Józef Gröger ur się w Śniatynie (woj. stanisławowskie), gdzie ukończył Szkołę Podstawową, a w Kołomyi Gimnazjum. Egzamin dojrzałości złożył w 1909 roku. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1 X. 1915 r. pracował jako nauczyciel historii i geografii Miejskiego Gimnazjum Realnego w Leżajsku. Dodatkowo uczył robót ręcznych, rysunku i gimnastyki. Jako członek Komisji Egzaminacyjnej Tajnego Nauczania przez cały czas okupacji niemieckiej działał pod pseudonimem 'Tadeusz'.
Zmarła w wieku 96 lat w dniu 14 lutego 2020, w Leżajsku.
Fot. Dom rodzinny Lidii Cmurowej
Fot. Szkoła Powszechna Żeńska im. Królowej Jadwigi w Leżajsku
Podczas edukacji w Szkole Żeńskiej im. Królowej Jadwigi w Leżajsku w 1934 r wstąpiła do harcerstwa.
Absolwentka Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Leżajsku. Z czasów gimnazjalnych warto wspomnieć, że Lidia brała udział w jasełkach organizowanych przez nauczycieli gimnazjum. Dekorację przygotował prof. Józef Gröger. Brat Ryszard był paziem króla Heroda, a w rolę Matki Boskiej wcieliła się jej koleżanka Maryla Ordyczyńska (Zawilska). Arię pastuszka odegrał Mieczysław Ćwikła pochodzący z Kuryłówki. Spektakl cieszył się ogromnym powodzeniem, odgrywany był w Domu Narodowym.
W czasie II wojny światowej, podczas okupacji Lidia Gröger ps ' Marta' działała w konspiracji, głównie jako łączniczka i kolporterka prasy podziemnej NOW. Jak podaje Stanisław Kisielewicz ps 'Niesiecki', 'Antek' w swoich wspomnieniach opisanych w książce 'Od Leżajska do Łodzi' prasę konspiracyjną rozdzielała Władysława Schönborn ps 'Jadwiga' kierująca zespołem kolportażu. Skrzynka i punkt rozdziału prasy znajdował się w 'Czerwonym Klasztorku', obecnym budynku sanepidu. Kiedyś budynek z czerwonej cegły był w posiadaniu zakonnic.
Łączniczkami komendy okręgu były Hanka Sowianka, Helena Czochara, Kowalikówna. W skład zespołu wchodziły również Janina Walatyńska 'Acha', Maria Szczęk 'Zbigniewa', Helena Królikowska 'Koziołek'.
Brat Lidii - Ryszard Gröger ur. w 1920 roku absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Leżajsku - rocznik 1938/39. Kapitan AK. ps. Kuba.
3 lata po śmierci ojca Józefa, który zmarł w Szczecinie 21 sierpnia 1946 roku Lidia ps. Marta została skazana w 1949 roku przez sąd wojskowy na 5 lat i 9 miesięcy więzienia. Siedziała w więzieniu dla kobiet.Dzięki amnestii odsiedziała 3 i pół roku do 1952 roku.
Poślubiła Tadeusza Chmurę s. Maksymiliana i Teodozji Staw.
*****
W czasie II wojny światowej, podczas okupacji Lidia Gröger ps ' Marta' działała w konspiracji, głównie jako łączniczka i kolporterka prasy podziemnej NOW. Jak podaje Stanisław Kisielewicz ps 'Niesiecki', 'Antek' w swoich wspomnieniach opisanych w książce 'Od Leżajska do Łodzi' prasę konspiracyjną rozdzielała Władysława Schönborn ps 'Jadwiga' kierująca zespołem kolportażu. Skrzynka i punkt rozdziału prasy znajdował się w 'Czerwonym Klasztorku', obecnym budynku sanepidu. Kiedyś budynek z czerwonej cegły był w posiadaniu zakonnic.
Łączniczkami komendy okręgu były Hanka Sowianka, Helena Czochara, Kowalikówna. W skład zespołu wchodziły również Janina Walatyńska 'Acha', Maria Szczęk 'Zbigniewa', Helena Królikowska 'Koziołek'.
Brat Lidii - Ryszard Gröger ur. w 1920 roku absolwent Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Chrobrego w Leżajsku - rocznik 1938/39. Kapitan AK. ps. Kuba.
3 lata po śmierci ojca Józefa, który zmarł w Szczecinie 21 sierpnia 1946 roku Lidia ps. Marta została skazana w 1949 roku przez sąd wojskowy na 5 lat i 9 miesięcy więzienia. Siedziała w więzieniu dla kobiet.Dzięki amnestii odsiedziała 3 i pół roku do 1952 roku.
Poślubiła Tadeusza Chmurę s. Maksymiliana i Teodozji Staw.
***
Podczas spotkania autorskiego z Szymonem Nowakiem autorem książki 'Dziewczyny wyklęte' syn pani Lidii - Stanisław Chmura opowiedział o działalności swojej matki, o rodzinie zaangażowanej w działalność konspiracyjną.
*****
****
Linki:
- Janina Oleszkiewicz Przysiężniak (1922-1945)
- Chmura Maksymilian (1874-1946?)
- Jasełka w leżajkim gimnazjum - wspomnienia Lidii Chmurowej. Almanach Leżajski, zeszyt 2/2008, strona 147
- Marianna Leontyna (Maryla) Ordyczyńska [15 sierpień 1914]
- Stanisław Kisielewicz -'Od Leżajska do Łodzi'. Łódź 2007
czwartek, 16 lipca 2015
Larendowicz Zbigniew Jan (1916-2019)
Zbigniew Larendowicz - zmarł 9 lutego 2019 roku. 15 października 2018 skończył 102 lata. >> Pogrzeb Zbigniewa Larendowicza
Zbigniew Larendowicz - człowiek niezwykły, o bogatej historii, harcerz, żołnierz, pasjonat genealogii, miłośnik Leżajska, leśnik, kustosz i opiekun zbiorów w Bibliotece Ojców Bernardynów w Leżajsku.
Zbigniew Larendowicz urodził się 15-10-1916 r. w Leżajsku. Syn Franciszka Larendowicza, organisty w Leżajskiej Bazylice OO. Bernardynów i Tekli z Gdulów. Ojciec Franciszek Larendowicz pochodził z Sieniawy, matka Tekla Gdula z Leżajska (była ciotką Stanisława Gduli).
Zbigniew Larendowicz mieszkał w starym rodzinnym domu przy ul. Podleśnej.
Zbigniew Larendowicz - człowiek niezwykły, o bogatej historii, harcerz, żołnierz, pasjonat genealogii, miłośnik Leżajska, leśnik, kustosz i opiekun zbiorów w Bibliotece Ojców Bernardynów w Leżajsku. Zbigniew Larendowicz urodził się 15-10-1916 r. w Leżajsku. Syn Franciszka Larendowicza, organisty w Leżajskiej Bazylice OO. Bernardynów i Tekli z Gdulów. Ojciec Franciszek Larendowicz pochodził z Sieniawy, matka Tekla Gdula z Leżajska (była ciotką Stanisława Gduli).
Zbigniew Larendowicz mieszkał w starym rodzinnym domu przy ul. Podleśnej.
Zbigniew Larendowicz szkołę podstawową rozpoczął na Podklasztorem. Szkoła mieściła się w budynku przy Placu Mariackim, gdzie w prywatnym budynku u Makosika. Wówczas nauczycielką była pani hr Krasińska, później pan Kazimierz Bentkowski.
 |
| Fot. Budynek szkoły podstawowej na Podklasztorzu |
Pierwszą siedzibą gimnazjum Realnego w Leżajsku był budynek obecnej plebanii (w latach 1912-1922). Kilka sal szkolnych w pierwszym okresie funkcjonowania gimnazjum były wynajęte pomieszczenia starej szkoły. Do gimnazjum uczęszczał Zbigniew, kiedy szkołę przeniesiono do dworku hr. Alfreda Potockiego, a szkoła została przekształcona z państwowego męskiego gimnazjum na gimnazjum koedukacyjne. Będąc uczniem Gimnazjum Państwowego im. B. Chrobrego w Leżajsku, prowadził męski chór czterogłosowy. Chór występował podczas szkolnych mszy świętych oraz podczas wszelkich uroczystości państwowych i patriotycznych, takich jak Święto Niepodległości, 3 Maja, imieniny Prezydenta RP i Marszałka Polski.
Prof. Mirosław Kapij przez 3 lata uczył go języka ruskiego. Drugim językiem obcym był niemiecki. Prof. Stanisław Iwanowicz był opiekunem jego klasy. Dyrektorami kolejno byli: prof. Piotr Szpila, prof. Józef Depowski, a potem Ksawery Bułkowski. Absolwentem został w 1934 roku.
Zbigniew Larendowicz ukończył Szkołę Starszych Przysposobienia Wojskowego, Szkołę Podchorążych we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1935/36 był szefem hufca szkolnego leżajskiego gimnazjum.
Pan Zbigniew w czasie wojny był oficerem Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie Armii Krajowej, działał pod pseudonimem 'Wicher'. Pod koniec wojny pełnił funkcję dowódcy placówki AK w Leżajsku. W kampanii wrześniowej walczył jako podporucznik 24. Pułku Artylerii Lekkiej w Jarosławiu. Po wkroczeniu Armii Czerwonej dostał się do sowieckiej niewoli.
Jego starszy o 4 lata brat Mieczysław został rozstrzelany 28 maja 1943 r. przez Niemców podczas pacyfikacji Leżajska. Brat Eugeniusz urodzony w 1913 roku przeszedł szlak bojowy w brygadzie gen. Maczka. Wyjechał do Kanady, tam mieszkał i pracował i tam zmarł 29 listopada 2011 roku.
Zbigniew Larendowicz poszukiwany przez gestapo ukrywał się w czasie wojny.
29 czerwca 1944 roku poślubił Annę Zofię Sztyrak, która też była żołnierzem AK. Partyzancki ślub, bez zapowiedzi odbył się w kościele w Woli Zarczyckiej. Świadkami byli: Stanisław Czyż i Jan Dudziak.
Odznaczony Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem AK, Krzyżem Harcerskim, Odznaką Pamiątkową „Akcja Burza” i Odznaką Strzelecką.
Zbigniew Larendowicz poszukiwany przez gestapo ukrywał się w czasie wojny.
29 czerwca 1944 roku poślubił Annę Zofię Sztyrak, która też była żołnierzem AK. Partyzancki ślub, bez zapowiedzi odbył się w kościele w Woli Zarczyckiej. Świadkami byli: Stanisław Czyż i Jan Dudziak.
 |
| Fot. Kościół Przemienienia Pańskiego w Woli Zarczyckiej w stylu neogotyckim |
Po wojnie pan Zbigniew zapisał się na studia leśne w Poznaniu i pracował, jako leśniczy. W latach 1964-1968 razem z profesorem S. Myczkowskim tworzył Plan Zagospodarowania Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz wielu rezerwatów w Polsce południowej. Brał także udział w opracowywaniu ekspertyz dla Polskiej Akademii Nauk.
***
W lipcu 2007 roku miałam przyjemność gościć w domu Pana Larendowicza, domu pełnego rodzinnych pamiątek, dyplomów, cennych książek, zabytkowych mebli.
Z wielką pasją opowiadał o historii, o badaniach genealogicznych, o swojej pracy w Bibliotece Ojców Bernardynów w Leżajsku, gdzie pracował od wielu lat.
Zdolności kronikarskie Zbigniewa Larendowicza zaowocowały licznymi publikacjami oraz wielkimi zbiorami o wartości genealogicznej. Autor książki " Kult Matki Bożej Pocieszenia w Bazylice OO. Bernardynów w Leżajsku", „Sanktuarium Maryjne Ojców Bernardynów w Leżajsku”, Historia posiadłości Klasztoru Ojców Bernardynów w Leżajsku”. Napisał 80 książek.
Zdolności kronikarskie Zbigniewa Larendowicza zaowocowały licznymi publikacjami oraz wielkimi zbiorami o wartości genealogicznej. Autor książki " Kult Matki Bożej Pocieszenia w Bazylice OO. Bernardynów w Leżajsku", „Sanktuarium Maryjne Ojców Bernardynów w Leżajsku”, Historia posiadłości Klasztoru Ojców Bernardynów w Leżajsku”. Napisał 80 książek.
Pasją Zbigniewa Larendowicza była również genealogia. Stworzył pokaźne drzewo genealogiczne swojej rodziny.
W 101 rocznicę Urodzin, 25 października 2017 otrzymał odznakę „Zasłużonego dla Województwa Podkarpackiego”.22 marca 2018 roku odznaczony złotym medalem „Za zasługi dla obronności kraju” oraz mianowany na stopień podpułkownika.
Odznaczony przez Marszałka Województwa Podkarpackiego tytułem „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”.
***
Franciszek Larendowicz ojciec Zbigniewa ukończył Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie - specjalizacja główna - kurs nauki gry na organach oraz śpiewu Gregoriańskiego, a jako specjalizacja dodatkowa to nauka harmonii wyższej i kontrapunktu.W latach 1904-1966 był organistą w Leżajskiej Bazylice OO. Bernardynów. W 1923/24 r. pracował jako nauczyciel śpiewu w gimnazjum. Prowadził chór gimnazjalny brał udział we wszystkich uroczystościach państwowych i kościelnych.
Grób Rodziców na Cmentarzu Bernardyńskim Biała Górka w Leżajsku.
***
Zbigniew Larendowicz - zmarł 9 lutego 2019 roku. 15 października 2018 skończył 102 lata. Pogrzeb odbył się 13 lutego 2019 roku. Msza św. Pogrzebowa została odprawiona w Klasztorze OO Bernardynów w Leżajsku.
****
Linki:
środa, 13 maja 2015
Ordyczyński Wincenty (1907-1991)
Urodził się 19 lipca 1907 roku w Leżajsku w rodzinie Leona i Anieli z Jarosiewiczów. Zmarł 22 kwietnia 1991 roku w Krasnymstawie.
Ojciec Leon Ordyczyński był wieloletnim radnym w Leżajsku. Był też członkiem Rady Nadzorczej Banku Spółdzielczego w Leżajsku. Pracował na budowach, głównie we Lwowie. Był majstrem, budował Dworzec we Lwowie.
Mikołaj Jan Ordyczyński (*12.12.1891 - 13.07.1975, Leżajsk)
Ordyczyński Mikołaj Jan
***
Ojciec Leon Ordyczyński był wieloletnim radnym w Leżajsku. Był też członkiem Rady Nadzorczej Banku Spółdzielczego w Leżajsku. Pracował na budowach, głównie we Lwowie. Był majstrem, budował Dworzec we Lwowie.
Wincenty Ordyczyński miał dziewięcioro rodzeństwa:
Stefan Ordyczyński (*Lwów)
Władysław Ordyczyński (*? - 1945)
Antoni Stanisław Ordyczyński (*29.05.1894, Leżajsk)
Antoni Stanisław Ordyczyński (*29.05.1894, Leżajsk)
Cecylia Ordyczyńska (*18.11.1896 - 21.06.1992, Leżajsk)
Walerian Ordyczyński (4.04.1902, Leżajsk - 22.10.1903, Leżajsk)
Stanisław Ordyczyński (*13.11.1904 - 1984, Zamość)
Marianna Leontyna (Maryla) Ordyczyńska (*15.08.1914, Leżajsk)
Marian Józef Ordyczyński (*? - 18.01.1989, Lublin, Cmentarz w Majdanku)
Wincenty Ordyczyński - absolwent Miejskiego Gimnazjum Realnego w Leżajsku. Rocznik 1923/24.
Ożenił się z Anną Radecką h. Dryja Mutyna c. Jana i Zofii z d. Kucharska. Żona pochodziła z Sambora.
Wincenty i Anna mieli dwoje dzieci: Halinę i Wojciecha.
Syn Wojciech Ordyczyński urodził się 8 lutego 1944 w Leżajsku, ma troje dzieci: Dorotę, Agnieszkę i Piotra.
Córka Halina Ordyczyńska w latach 1953/54 ukończyła Liceum Ogólnokształcąšce w Leżajsku. W latach 60. pracowała w Leżajsku w Radzie Narodowej, jako inżynier rolnik w Wydziale Rolnictwa. Wyszła za mąż za Mieczysława Rejka. Potem przeniosła się do Lubartowa.
Wincenty Ordyczyński w latach od 1 czerwca 1941 do 20 stycznia 1945 działał w ruchu oporu. Był poliglotą. Greki nauczył się przed wojną podczas pobytu w Grecji na praktyce. Znał również francuski, niemiecki, bułgarski, rosyjski, angielski.
Jak opowiadał syn Wojtek, jego ojciec Wincenty kiedy pracował w Polskim Monopolu Tytoniowym w Bydgoszczy, załatwiał poprzez brata Mikołaja Ordyczyńskiego, cygara dla Marszałka Józefa Piłsudskiego. Mikołaj Ordyczyński był adiutantem u Piłsudskiego.
Wincenty Ordyczyński - był szefem produkcji Zakładów Tytoniowych w Krasnymstawie (zakład powstał w 1952 roku), pierwszym dyrektorem ds. Uprawy Tytoniu w Wytwórni Tytoniu (LWTP) w Leżajsku.
Po latach wyjechał do Krasnegostawu, gdzie dożył swoich ostatnich dni i gdzie jest pochowany. Zmarł 22 kwietnia 1991 roku.
Z albumu rodzinnego syna Wojtka Ordyczyńskiego oraz Maryli Zawilskiej z d Ordyczyńska.
Fot. Leon Ordyczyński z żoną Anielą
Fot. Halina Rejek z d. Ordyczyńska
Fot. Halina Rejek z d. Ordyczyńska
Fot. Aniela Ordyczyńska i córka Marylka Zawilska
Fot. ?, Aniela Ordyczyńska, córka Cecylia Reinberger i Leon Ordyczyński
Fot. Marylka Zawilska, Cecylia Reinberger, Eleonora Kwiecińska, Małgosia Zawilska, Aniela Ordyczyńska i Grzesiek Gorzkiewicz.
***
12 maja 2015 Wojtek przyjechał z rodziną do Leżajska. Chciał pokazać córce i wnukowi swoje rodzinne miasto, odwiedzić rodzinę, znajomych i kolegów.
Linki powiązane z rodziną Ordyczyńskich:
wtorek, 12 maja 2015
Niziński Tadeusz (1895-1943)
Tadeusz Niziński s. Franciszka ur. 15.01.1895 r. w Uhnowie, emerytowany major piechoty Wojska Polskiego, ostatni burmistrz Leżajska okresu międzywojennego w latach 08.02.1934 - 10.09.1939, inwalida wojenny, kawaler krzyża Virtuti Militari V kl, rozstrzelany podczas pacyfikacji 28.05.1943 r. w Leżajsku. Zginął z okrzykiem na ustach „ Bracia, giniemy za Polskę”.Źródło:
Juliusz Ulas Urbański - Pacyfikacja Leżajska 28 maja 1943
Uchwałą Rady Miasta z dn. 27 października 2014 nadano jednej z ulic miasta Leżajska nazwę 'ulica Tadeusza Nizińskiego'.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
